هدف: مقایسه اعوجاج های رده بالا پس از فتورفرکتیوکراتکتومی با دو روش PT و PTA در بیماران نزدیک بین و نزدیک بین آستیگمات.روش پژوهش: در این مطالعه کارآزمایی بالینی، 80 چشم با توجه به معیارهای ورود به مطالعه، انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه 40 چشمی تحت فتورفرکتیوکراتکتومی با روش PT یا PTA قرار گرفتند. دید اصلاح نشده، دید اصلاح شده، رفراکشن آشکار، معادل کروی، فاکتور Q، اعوجاج های کروی و اعوجاج های رده بالا در بیماران قبل از عمل و در ماه های 1، 3 و 6 پس از عمل مورد ارزیابی قرار گرفت.یافته ها: در میزان اعوجاج های رده بالا بیماران در دو گروه پیش از عمل، تفاوت معنی دار آماری وجود نداشت. میزان اعوجاج های رده بالا نسبت به پیش از عمل در گروه PT به صورت معناداری افزایش (P<0.001) و در گروه PTA کاهش یافت (P<0.001). میزان اعوجاج های کروی نسبت به پیش از عمل در گروه PT افزایش آماری معنی دار (P<0.001) ولی در گروه PTA فاقد تفاوت معنی دار آماری بود (P=0.57).نتیجه گیری: انجام فتورفراکتوکراتکتومی با روش PT، سبب القای اعوجاج های رده بالا و کروی پس از عمل می گردد در حالی که روش PTA سبب درمان اعوجاج ها رده بالای از پیش موجود می شود.

مقدمه: در مطالعات گذشته، تصویربرداری عصبی بر روی بیماری پارکینسون با استفاده از دادگان تحریک حرکتی، افزایش فعالیت در ناحیه مخچه و کورتکس حرکتی و کاهش فعالیت در هسته های قاعده ای گزارش شده است. اما، اولا غالب تحقیقات بر روی دادگان در حالت تحریک انجام شده است و آنالیزهای حالت استراحت کمتر مورد توجه قرار گرفته اند، ثانیا به مساله ارتباط عملکردی بین این نواحی به صورت محدود پرداخته شده است.روش بررسی: در این تحقیق سه مساله مهم مورد بررسی قرار گرفته است: اولا محاسبه نوسانات فرکانس پایین در دادگان حالت استراحت بیماران پارکینسون و مقایسه آن با افراد سالم، ثانیا آنالیز همگنی ناحیه ای جهت محاسبه شباهت های محلی در دو گروه و ثالثا بررسی ارتباط ها و همبستگی عملکردی بین نواحی درگیر در بیماری پارکینسون.یافته ها و نتیجه گیری: تصاویر حاصل از آنالیزهای گروهی نگاشت های نوسانات فرکانس پایین در حالت استراحت بیانگر افزایش فعالیت در نواحی حرکتی و مخچه و کاهش فعالیت در ناحیه هسته های قاعده ای است. آنالیز همگنی ناحیه ای تفاوت قابل ملاحظه ای را بین دو گروه نشان نداده است. همچنین نتایج آنالیز آزمون آماری ارتباط های عملکردی، یک سطح معنادار همبستگی منفی در نوسانات فرکانس پایین در بین برخی از نواحی حرکتی و هسته های قاعده ای را نشان می دهد که این ارتباط ها فقط در بیماران پارکینسون مشاهده می شود و در افراد سالم فقط سطح معنادار همبستگی مثبت در داخل خود نواحی حرکتی و یا هسته های قاعده ای وجود دارد.

افراد مبتلا به بیماری پارکینسون در مراحل پیشرفته بیماری اغلب به سختی می توانند راه بروند و از مشکلات تعادلی رنج می برند. این بیماران حرکات عملکردی خود را در دامنه کوچکتر و با سرعت کمتری انجام می دهند، که این مسئله مشکلات زیادی را برای آن ها بدنبال خواهد داشت. بیماران مبتلا به بیماری پارکینسون در خارج شدن از منزل و مشارکت در اجتماع و در عین حال در انجام کارهای شخصی و مهارت های حرکتی ظریف (مانند نوشتن) خود با سختی های بسیاری مواجه هستند و در بسیاری از موارد نیازمند کمک اطرافیان می باشند. برای دو دهه در کشورهای پیشرفته، از یک روش درمانی نوین و مبتنی بر شواهد و اصول نوروپلاستیسیته تحت عنوان (LSVT) Lee Silverman Voice Treatment برای درمان اختلالات گفتار و بلع بیماران مبتلا به پارکینسون، توسط گفتار درمانگران استفاده می شد. در سال 2010 روش BIG(به معنای بزرگ) به این روش اضافه شد. در این روش درمانی تمام بدن درگیر می شود و تمرکز اصلی آن بر روی مهارت های حرکتی می باشد که توسط فیزیوتراپیست و کاردرمانگر هدایت می شود. برخلاف روش های قدیمی که سفتی عضلانی را مشکل اصلی این بیماران معرفی می کند، هدف اصلی در این روش جدید بهبود کندی حرکت در بیماران مبتلا به پارکینسون است. در روش BIG، بیمار ملزم خواهد بود تا با یک زمان بندی مشخص و در یک دوره فشرده یک ماهه یکسری تمرینات ویژه را در حالت های مختلف نشسته و ایستاده در دامنه بزرگتر از حالت معمول در داخل و خارج از محیط درمانی انجام دهد. پژوهش ها نشان داده است که انجام درست روش BIG منجر به نرمتر و بزرگتر شدن دامنه حرکات می شود. همچنین نتایج تحقیقات نشان می دهد که روش BIGدر بهبود الگوی راه رفتن و فعالیت های روزمره بیماران بسیار موثر است و کیفیت زندگی آن ها را به میزان چشمگیری افزایش می دهد. در نهایت شخص قادر خواهد بود تا حرکات را به صورت خودکار و بدون اختصاص توجه در زندگی روزمره خود انجام دهد. با توجه به نتایج مفید این روش و روند رو به رشد استفاده از آن در سرتاسر جهان لزوم آشنائی درمانگران حیطه توانبخشی با این روش جدید و ارائه خدمات بیشتر و کامل تر و همگام با دانش روز دنیا برای بیماران مبتلا به بیماری پارکینسون احساس می شود.

زمینه و هدف: استرس ناشی از پلیمریزه شدن کامپوزیت تمایل به ایجاد فضاهایی در سطح بین دندان و ترمیم دارد. این امکان وجود دارد که Surface sealantها مشکلات مربوط به ریزنشت در نواحی مارجینال را کاهش و یا از ایجاد آنها جلوگیری کنند. هدف این مطالعه، بررسی تاثیر دو نوع(Fortify and Optiguard) Surface sealant  بر ریزنشت ترمیم های کلاس V کامپوزیتی بود.روش بررسی: 23 دندان مولر سالم جمع آوری و در سطوح باکال و لینگوال دندان ها 45 حفره کلاس V ایجاد شد، به گونه ایی که مارجین های اکلوزال در مینا و مارجین های سرویکال در سمان قرار گرفتند. نمونه ها به طور تصادفی به سه گروه 15 تایی تقسیم و با رزین کامپوزیت ترمیم شدند. بعد از مراحل Finishing and Polishing، ترمیم ها به جز گروه کنترل با یک Surface sealant سیل شدند. پس از تحمل شوک حرارتی، نمونه ها به مدت 4 ساعت در محلول نیترات نقره 50% قرار گرفتند. سپس نمونه ها به صورت طولی و در جهت باکولینگوال برش داده و توسط استریومیکروسکوپ چشمی به صورت Blind آنالیز شدند. ریزنشت لبه ای در لبه های اکلوزال و سرویکال مورد ارزیابی قرار گرفتند. به منظور مقایسه ریزنشت در سه گروه از آزمون کروسکال والیس و برای مقایسه دو به دو از آزمون من ویتنی استفاده شد.یافته ها: در تمام گروه ها، در لبه اکلوزال و سرویکال درجاتی از ریزنشت مشاهده شد. در لبه سرویکال به طور معنی داری ریزنشت بیشتر از لبه اکلوزال بود (P=0.005). همچنین در لبه اکلوزال، گروه های مورد مطالعه اختلاف معنی داری با هم نداشتند (P=0.66). فقط در لبه سرویکال،Fortify  به طور معنی داری کمترین میزان ریزنشت را نشان داد (P=0.003).نتیجه گیری: سیلانت های ارزیابی شده تاثیرات مختلفی نشان دادند و Fortify به طور معنی داری ریزنشت لبه ای را کاهش داد.

سابقه و هدف: با توجه به اهمیت استئواینتگریشن، بررسی تاثیر و یا نقش عوامل مختلف بر وضعیت آن ضروری است لذا مطالعه، به صورت اجمالی به معرفی روش هایی خواهد پرداخت که از طریق تغییرات سطحی باعث افزایش استئواینتگریشن می شوند.مواد و روش ها: تحقیق با طراحی مروری انجام گرفت. جهت بررسی روش های آماده سازی سطوح ایمپلنت های دندانی، بانک اطلاعاتی Pubmed با کلمات کلیدیimplant surface modification ,implant surface treatment ,dental implant surface و implant surface topography مورد جستجو قرار گرفت و 48 مقاله مرتبط در این زمینه از سال 2000 تا 2012 استخراج گردید.یافته ها: خصوصیات سطحی ایمپلنت همانند خصوصیت شیمیایی سطوح، توپوگرافی سطوح، قابلیت مرطوب شوندگی، میزان شارژ انرژی، خشونت سطحی، ضخامت لایه اکسید تیتانیومی می توانند سبب افزایش سرعت و قدرت استئواینتگریشن شوند. بسیاری از این روش ها کارایی کلینیکی بالای 95 درصد را در طول 5 سال از خود نشان داده اند.نتیجه گیری: نقش دقیق خصوصیت شیمیایی و توپوگرافی سطحی در وقایع اولیه استئواینتگریشن ایمپلنت های دندانی مورد بحث است و با توجه به اینکه بیشتر تحقیقات از نوع آزمایشگاهی بود، تعمیم آن به درمان های بالینی مورد بحث بوده و نیاز به تحقیقات بالینی بیشتر دارد.

مقدمه: برای بهبود آلیاژ نیکل - تیتانیوم جهت استفاده در درمان ریشه تلاش های بسیاری صورت گرفته است. خصوصیات سطحی این آلیاژ را می توان با تغییراتی نظیر الکتروپالیش کردن و کاشتن یون در سطح، بهبود بخشید تا بر قابلیت برندگی آن موثر باشد. هدف از این مطالعه، بررسی اثر عملیات سریع سرمایش بر قابلیت برندگی فایل های چرخشی نیکل - تیتانیوم بود.مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی - آزمایشگاهی از 60 عدد فایل چرخشی Hero642 (سایز 25، تقارب 4 درصد) در سه گروه 20 تایی استفاده شد. گروه اول: فایل هایی که تحت عملیات سریع سرمایش قرار نگرفتند. گروه دوم: بلافاصله بعد از عملیات سریع سرمایش (24 ساعت غوطه ورسازی در حمام نیتروژن مایع با دمای -196°c) مورد سنجش قابلیت برندگی قرار گرفتند و گروه سوم: پیش از سنجش قابلیت برندگی دمای نمونه ها طی 24 ساعت به آرامی به دمای محیط رسانده شد. برای ارزیابی قابلیت برندگی، نگارندگان سیستم نوینی طراحی و استفاده کردند. فایل های چرخشی به ماشین آزمون متصل شدند و به مدت 10 ثانیه در طول 16 میلی متر روی پلکسی گلاس حرکت چرخشی انجام دادند. کاهش وزن و عمق شیارهای ایجاد شده روی پلکسی گلاس ها اندازه گیری شد. جهت مقایسه میانگین قابلیت برندگی سه گروه، از آزمون آنالیز واریانس یک و دوطرفه در سطح اطمینان 0.95 استفاده شد.یافته ها: گروه دوم به طور معنی داری شیارهای عمیق تری ایجاد کرده و کاهش وزن بیشتری نسبت به دو گروه دیگر داشت (p value<0.001، p value= 0.022) که به مفهوم بهبود قابلیت برندگی است اما از نظر قابلیت برندگی، بین گروه های اول و سوم اختلاف آماری معنی داری مشاهده نشد (p value= 0.23، p value= 0.61).نتیجه گیری: اجرای عملیات سریع سرمایش تا مدت محدودی بعد از عملیات خصوصیات سطحی آلیاژ نیکل - تیتانیوم را بهبود بخشیده و کارایی برندگی فایل های چرخشی نیکل - تیتانیوم را افزایش می دهد.